“..เรื่องพระสงฆ์ในสมัยต้นยุคพระพุทธศาสนา คือ ท่านพระโมคคัลลาน์ ท่านทำสมาธิสบายใจแล้ว พระอรหันต์ท่านใช้เวลานาทีเดียว สมาธิและวิปัสสนา อภิญญาก็ครบถ้วน แล้วท่านก็ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ไปพบนางฟ้าองค์หนึ่งรูปสวย เครื่องประดับก็สวย แสงสว่างก็มากสว่างไสวทั่วจักรวาล มีวิมานสวยและสวนดอกไม้ก็สวย ทุกอย่างสวยหมด ท่านจึงถามเธอว่า “สมัยเป็นมนุษย์ทำอะไรไว้จึงสวยงามอย่างนี้” นางฟ้าจึงกราบเรียนท่านว่า “เมื่อมีชีวิต มีสามีแต่แม่ผัวขี้เหนียว เป็นมิจฉาทิฐิ วันหนึ่งแม่ผัวให้อ้อยท่อนหนึ่ง เวลานั้นมีพระมาบิณฑบาต เธอจึงถวายอ้อยท่อนนั้นแด่พระสงฆ์ด้วยศรัทธาแท้ ต่อมาแม่ผัวถามว่า “อ้อยไปไหน” เธอตอบว่า “ถวายพระไปแล้ว” แม่ผัวโกรธมาก ทุบตีเธอจนทนไม่ไหวถึงตาย ผลบุญที่ถวายอ้อยท่อนเดียวด้วยความเลื่อมใส เป็นเหตุให้มีผลตามที่พระคุณเจ้าเห็นแล้ว”
เรื่องนี้ชี้ให้เห็นว่า คนที่ถูกฆ่าตายที่ชอบเรียกกันว่า “ตายโหง” นั้นไม่ได้เป็นสัมภเวสีเสมอไป ไปสวรรค์ ไปนรก ได้เหมือนกัน เหมือนผู้หญิงคนนี้..”
