“..ท่านพระยายมราชพาไปที่กลุ่มคนที่คอยการสอบสวนที่สำนักท่านพระยายมราช เดินไปไกลมากจนกระทั่งไปถึงเกือบสุดท้าย ไปพบเด็กผู้หญิงอายุ ๑๐ ปี เป็นโรคอหิวาห์ตายมา ๒-๓ ปีแล้ว ถามว่า “บ้านอยู่ที่ไหน” ตอบว่า “บ้านอยู่อ่างทอง” ถามว่า “ทำไมถึงต้องมาที่นี่” ท่านพระยายมราชบอกว่า “มันนึกถึงบุญไม่ออกครับ และยังไม่ถึงเวลาสอบสวน ถ้าปล่อยให้ถึงเวลาสอบสวนต้องใช้เวลาอีก ๕ ปี ในฐานะที่เธอเคยไปที่วัดของคุณ เคยไปรับยันต์เกราะเพชร เคยไปบูชาพระ เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณจึงพาคุณมา”
ถามเด็กว่า “เธอนึกได้ไหมเคยบูชาพระ” เธอตอบว่า “นึกได้ค่ะ” ถามว่า “นึกได้ไหมว่าเคยรับยันต์เกราะเพชร” ตอบว่า “นึกได้ค่ะ” ถามว่า “ภาวนาว่าพุทโธบ้างหรือเปล่า” ตอบว่า “ว่าบ้างไม่ว่าบ้างค่ะ”
ก็เป็นอันว่าเธอนึกถึงบุญอย่างนี้ได้แล้ว เอาอย่างนี้ก็แล้วกันเพื่อให้เธอได้บุญมากขึ้น จงโมทนาบุญของฉัน ที่ฉันบำเพ็ญกุศลมาตั้งแต่ต้นจนกระทั่งถึงปัจจุบัน ฉันจะมีความสุขเพียงใดเพราะบุญนี้ ขอเธอจงโมทนารับผลเช่นเดียวกับฉันนับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เมื่อเธอโมทนาบุญแล้วเธอก็มีความสุขทันที..”